Het moet niet altijd de Grammont zijn, dacht ik bij mezelf toen ik begon met een tocht uit te stippelen voor de vrije dag van de week. Het moet niet altijd hoger en verder. En het mag gerust gewoon helemaal thuis beginnen. Zonder nood aan een auto. Ik keek een beetje op de kaart, en een cola zero zou er ook wel ingaan onderweg, dus in ieder geval langs bij 1 of andere alpage. Een bergkammetje zou voor mooie uitzichten zorgen, en dit alles niet te overdreven. Ik overleg mijn langere tochten met Alke, zodat hij weet wat ik van plan ben en even kan meedenken of het haalbaar is. Deze keer wist ik wel zeker dat het haalbaar was, want zo intensief was het allemaal niet.
Dat was buiten Alke gerekend. ‘Heb je je kaart bij je?’. ‘Uhm nee, die ligt ’thuis”. ‘Haal maar op, ik zal er even wat op tekenen’. Dat tekenen is wel een gevoelig punt voor mij. Ik heb liefst dat mijn kaarten ongeschonden blijven, en dat weet hij. Waarschijnlijk wil hij daarom zo graag tekenen. ‘Kijk, je begint hier met de vertical naar Pointe Haut Saix, dwars door het bos’ (een vertical voor de niet kenners houdt meestal in dat je 1 km hoogte overbrugt in een zo kort mogelijke afstand – op de plek waar je dan bent. Daar komen niet altijd gebaande paden bij kijken). ‘Dan hier over de kam, en dan kan je afdalen naar Alpage du Mouet voor je Cola’.
‘Daarna ga je weer naar de kam, en loop je over de kam, en over alle topjes – ik check het op strava – door naar Les Aguilettes. Daar kan je dan een Tarte aux Myrtilles eten, en een Cola drinken. Dan pak je even de top van de Linleu mee (tevens het hoogste punt van de wandeling) en dan daal je af via de sunset vertical.’ De sunset vertical, klinkt heel romantisch, is dat alles behalve. Je legt 400 hoogtemeters af in 800 m. Ik moet toegeven dat het wel prachtige plaatjes oplevert, de laagstaande zon boven die top en de silhouetten van de lopers op de top. En het taartje daarna is ook zeker welgekomen. Maar je snapt, dat is niet gewoon steil naar beneden. Bij dat pad staat ook: ‘Heel gevaarlijk! Ongezekerd! Blijf weg!’ Of iets van gelijkaardige strekking. Als ik nog eens de moed verzameld heb om die route te lopen zal ik een foto maken.
Ik kwam uit bij Lac d’Arvoin – vanwaar ik stilaan naar huis dacht terug te keren, maar Alke had nog een leuk rondje in Zwitserland in petto. Met een ‘retesteile klim, waarschijnlijk ga je daar huilen en mij vervloeken’. Na de klim verdween het pad in het niets, en moest ik op zoek naar een pad dat me weer naar een col zou voeren en daarna kon ik stilaan denken over huiswaarts keren. Gehuild heb ik niet op de retesteile klim. Wel mijn eigen onoplettendheid vervloekt toen ik op een gegeven moment het pad kwijt raakte en er niet beter op vond dan me te laten zakken tegen een boom om de situatie te overdenken vanuit een stabiele positie, en vervolgstappen te verzinnen.
‘Al met al een tocht voor watjes’, was de conclusie van Alke nadat hij zelfvoldaan mijn kaart had ingetekend en een kringel rondom de pleisterplaatsen had gezet.
Geef een reactie