Vandaag kon ik weer op pad, Alke had met veel plezier op mijn kaart gekliederd, met steeds minder gebruik van op de kaart ingetekende paden. Ja, staat niet op de kaart, maar hier loopt wel een paadje hoor. Of wat me ook overkwam, er stond een pad op de kaart, maar dat had niks (meer) met de werkelijkheid van doen.
Het was deze keer niet een hele lange wandeling en ook al niet met overdreven hoogtemeters. Wel op een plek waar ik nooit eerder was. Ik reed een stukje richting het Lac Leman en kon daar omhoog beginnen te lopen naar Pointe d’Autigny. Omdat ik al een stuk naar beneden gereden was, kwam dat neer op een metertje of 1000. Net onder het punt staan 3 kruisen en die zijn een soort toeristische trekpleister, vanzelfsprekend niet via de route die Alke voor mij bedacht had.
Onderweg kwam ik voorbij een berenval – fosse a l’ours uit lang vervlogen tijden. Hiervoor had de gemiddelde toerist weinig belangstelling.
Vervolgens ging het door naar boven, Pointe d’Autigny – het hoog(s)tepunt van de wandeling. De weg daarheen was soort van onbestaande – alleszins op de kaart. Volgens Alke zou het goed te doen moeten zijn, maar ik raakte toch regelmatig van het padje af. Bovendien, als er al een pad was, dan was er weer geen bosbeheer, waardoor het een obstacle run werd op de steile helling. Niet optimaal.
Eenmaal boven, kwam er vanaf de andere kant een duidelijk pad, en daarmee veel wandelaars die zich wilden vergapen aan de 3 kruisen.
Op dat moment was ik heel even klaar met de niet bestaande paden van Alke, en ik koos voor het bemenste pad naar de Chalets d’Autigny. Er kwamen nog genoeg mogelijkheden voor niet- bestaande paden als ik het zo inschatte. Bij de Chalets was het even zoeken naar het juiste pad, dat later zou verdwijnen volgens de kaart, maar uiteindelijk heel goed zichtbaar bleef.
Ook gezien onderweg: kapellekes. Vooral de tweede foto bleek erg nuttig, want daardoor zag ik het padje dat daarnaast in het bos verdween, wat ik anders zeker gemist zou hebben. En inderdaad, er stond een kruis op de kaart waar het pad aftakte. Niet zo goed opgelet van mij dus. Dat pad was trouwens vooral voor wat extra hoogtemeters, want de weg volgen zou me een stuk sneller bij de auto gebracht hebben. Maar ja, niet wandelen is nog sneller natuurlijk.
Ook nog gezien: verwarrende verkeersborden.
De meteobleu (franse weerapp) deed alsof het ging onweren, en als het niet ging onweren zou het volgens meteofrance op zijn minst gaan regenen, maar beide apps zaten er gelukkig voor mij naast.
De titel van deze post had ook bezoek (6) kunnen zijn, want inmiddels is Jascha gearriveerd met man en kind, maar die hebben zich grotendeels alleen vermaakt. Ik heb wel eens het genoegen gehad met Lukas te mogen (mee)lopen.
Geef een reactie