Terug van weggeweest. Deze week misschien wel de mooiste lange wandeling, gestart in Zwitserland op het plateau van Barme. Een smalle matig onderhouden weg voert je kilometerslang door het bos vanaf Champery naar het plateau. Waar dan wel gewoon een wagen van de Transgourmet staat bij een plaatselijke uitspanning – vroeger dan hij bij ons komt trouwens!
Zoals eerder vermeld had Alke wat op mijn kaart gekalkt, en deze wandeling was geheel aan mijn aandacht ontsnapt. Alke zei: had je wel gezien dat er ook nog een wandeling in Zwitserland op je kaart staat? Op deze kaart is dat onderin en daardoor aan de andere ‘kant’ dan waar wij zitten, en inderdaad, ik had dat nog niet gezien. Alles in aanmerking genomen, ijs en weder dienende, moest dit de wandeling van deze week worden besloten we. Elk padje stond zowaar op de kaart! Niks geen rare dingen. Of niet helemaal niks, want Alke vertelde dat hij bij deze wandeling zijn 9 maanden oude St Bernard had moeten TILLEN. Dus ik had al zo’n vermoeden dat het niet helemaal zonder bijzonderheden zou zijn. De belangrijkste tip voor deze wandeling was ook ‘val niet naar beneden’.
Er werd gewandeld aan de voet van les Dents Blanches. Dat begon onschuldig genoeg met een langzame klim door een brede vallei, om dan plots af te buigen op een smal paadje richting de col de Bostan. Om daar te komen was er een klim van 40% over anderhalve kilometer nodig. 40% is veel. Het was dan ook niet verrassend dat er hier en daar een metalen ketting hing om je omhoog te hijsen. En ik snap ook dat de hond er misschien niet altijd zelf op kon komen, al had ik graag gezien hoe je dat doet met een minstens 60 kg zware hond die je ook moet tillen. Daardoor was het wel een prachtige afwisselende klauterpartij. Eerst over en door rotsformaties, dan omhoog door een puinveld, dan weer een steile grashelling. Met een paar passen kreeg ook meteen geweldige uitzichten, dus dat was echt genieten.
Vanaf de col de Bostan, kon je door naar Tete de Bostan (2400m), waar je ook kon komen vanaf de andere kant, iets wat allerlei groepen wandelaars ook deden. Er was een soort groep met ouderen die naar boven ging, een schooklas in diverse staten van uitputting, met huilende opgemaakte meisjes, jongens die graag willen laten zien hoe snel ze naar boven kunnen met hun eastpak rugzak, een dikkig jongetje die met een ventilator in de weer was. Lager kwam ik nog een groep ouderen tegen, en nog weer lager bij de col de la Golèse was er zelfs een refuge waar men een prima colatje schonk. Van daar moest ik eerst verder naar beneden om vervolgens weer naar een colletje te klimmen – de col de Coux. Aan de voet van de klim was weer een refuge, maar vanwege enorme drukte liet ik die links liggen. De hele vallei wemelde van de mensen, maar als je een beetje de hoogte opzoekt, wordt het weer snel rustiger.
Bij de Col de Coux was er nog de mogelijkheid een topje mee te pikken en een omweg te maken, en Alke zou Alke niet zijn als we dan de kortste weg naar Barme terug zouden nemen. Het pad voerde over een bergkam met aan beide zijden prachtige vergezichten – ik kreeg ook nog uitzicht over mijn pad naar boven van die ochtend. De Dents Blanches zijn ruig en imposant. In de middag kwamen er slechter weer opzetten, wat de bergen een extra randje gaf. Net voor het onweer begon zat ik weer in de auto. Waar ik achter een Zwitser in een 4×4 Cherokee Jeep die niet harder kon dan 25 km per uur naar beneden reed. Die werd op een gegeven moment zenuwachtig van mij, dus die ging na een paar km toch maar aan de kant. Ik ben geen te hardrijder, maar blijkbaar wel een rally rijder, want lekker doorrijden op een bosweg met bochten vind ik heerlijk. Gaan met die banaan en gas op die lolly is mijn devies op die momenten.
Inmiddels is bezoek (7) Aafke gearriveerd, en die is ook naar die vallei getogen om tot dezelfde comclusie te komen.
Geef een reactie