Elke week op donderdag is er BBQ. Afhankelijk van het weer in de tuin of binnen. Tot nu toe was ik vooral vrij op donderdag, waardoor ik dit evenement eerder miste, maar de afgelopen weken ben ik op vrijdag vrij en wordt het dus niet gemist. Alke doet diverse activiteiten met de gasten, waar wij over het algemeen weinig aan bijdragen. Er is een wijnproeverij op zondag – daar draag ik persoonlijk aan bij door eventueel de glazen klaar te zetten, brood te snijden, water en kaas te brengen, ook hier met weersafhankelijke locatie. Op maandag is er een wandeling met de gasten, op woensdag ook nog eentje, dus tegen de donderdag is het ijs soms aardig gebroken. Voeg daar de informele tuinsfeer aan toe en je ziet het voor je, 1 en al gezelligheid.
En dan denk je, een BBQ, lekker makkelijk! Maar niets is minder waar. Het is toch ook weer keihard werken, en waar het eten binnen doorgaans gestructureerd verloopt – denk aan het kaartjessysteem – is het hier vrijheid blijheid. Mensen lopen door elkaar heen, gaan 2 keer langs de BBQ, of 3 keer. Willen toch nog weer pastasalade ook al is die op, en dan verdwijnt Adi in de keuken om iets te fabriceren, maar er ligt tegelijkertijd ook vlees op de BBQ, met echte vlammen en alles. Ze willen drinken, en als je er bent met je drinken, willen ze ineens nog iets extra. En dan loop je voorbij andere mensen die ineens denken, maar ik wil ook drinken! En als er 1 persoon een mocktail/cocktail heeft besteld – die ik zo geruisloos mogelijk probeer te overhandigen, liefst onder de tafel – wil iedereen dat ineens ook. Ik probeer toch de structuur erin te houden en dus moeten sommige mensen even wachten, wat niet altijd op prijs gesteld wordt. Bovendien moeten er ook nog foto’s gemaakt worden van de gezelligheid, om een soort herinneringssnoer te fabriceren. Liefst een beetje leuke foto’s natuurlijk. En aan het einde is er toetje, koffie, thee, wat iedereen tegelijkterijd wil ontvangen. Het toetje is altijd watermeloen met limoncello, door de kok zelf geserveerd. Ons kennen de mensen al, dus al gaat het uitdelen van de watermeloen vlotjes, door de aanwezigheid van Adi stokt het proces, want al die mensen willen na een week lekker eten ook gewoon wat tegen Adi zeggen. En als het dan eindelijk klaar is, dan is er een enorme berg afwas, veel meer dan anders – vooral omdat je niet alvast een deeltje kan wegwerken, en zelfs dan zit het venijn in de staart (zie ook avondshift (3)). En omdat het einde van de week nadert, en de mensen blijkbaar van gezelligheid houden, kan het sowieso wel eens laat worden, want iedereen blijft hangen en lachen en praten.
Geef een reactie