Wat vinden jullie een col? Het zit zo. Gisteren fietste ik naar de Col de Bassachaux. Ik vind persoonlijk dat een col iets is waar je aan de ene kant erop gaat en aan de andere weer naar beneden.
De Col de Bassachaux hield zich alleszins niet aan mijn persoonlijke regel en wilde dat ik gewoon weer langs dezelfde kant terugfietste naar beneden. Te voet had ik er wel overheen gekund, maar dus niet met de auto dan wel de racefiets. Mogelijk met de mountainbike, maar dat mountainbiken hier is totaal niet aan mij besteed kwa steilte in de afdalingen.
Weer naar beneden op het fonkelnieuwe asfalt, in de verte Plaine Dranse.De nepcol dus, 1792 m hoog.Lac de MontriondHet begint met een lach, maar allengs is het niet meer om te lachen.
Vandaag ging mijn bezoek weer naar huis, en ik moet pas om zes werken, dus dat gaf me de tijd om een stukje te gaan wandelen. De berg op naar de refuge de Trebentaz. Er wordt hier nog best veel contant betaald, wat ik me meestal pas herinner als ik daar boven sta en een cola zero wil drinken. Ik kon geld overmaken zei die mevrouw, dat was allemaal geen probleem, maar ik zei dat ik niet wist hoe want van Le Pays Bas. Toen sprak ik de woorden waar de mevrouw van de hut volledig van opfleurde: ‘je reste chez Alke’, ‘aaaaaah, tu es avec Alkeee? Pas de problème. Vous payez Alkeeee. Ne bougez pas!’ – en toen riep ze naar haar medewerkster (dochter?) dat die ne cola zero moest pakken en rap een beetje. En daar zat ik even later met mijn uitzicht en een ijskoude cola zero in de zon.
Cola Zero met uitzichtDaar kwam ik vandaanLes Dents du Midi, mijn zonnebril van de Decathlon en ikOn top of the worldHet ongerepte berglandschapDe Mont Grange, die later deze zomer nog bedwongen dient te worden (mogelijk met mijn zus – ook wel ons Tinne genoemd).
De lezer zou inmiddels kunnen denken dat het hier louter om hoogtepunten draait. Vandaag echter is er sprake van een dieptepuntje. 14 minuten voor Aafke en ik zouden vertrekken naar BERNEXPO Areal Openair- niet geheel toevallig in Bern – kreeg ik een mail van ticketmaster met de onheilspellende titel: ‘Verschiebung: LINKIN PARK im Bernexpo Areal Openair’. Dan weet je het wel. Dan wordt het pizza eten in Chatel en op tijd naar bed.
Verschiebung.
Voor de liefhebbers een link naar de registratie van het concert dat ze eergisteren in Berlijn WEL gaven.
Tijdens het diner maken we gebruik van een kaartjessysteem. Daar moet iedereen een beetje aan wennen, en het is niet feilloos, want alles valt en staat met het tijdig verhangen van de kaartjes. Er is ook net niet genoeg ruimte voor alle kaartjes, wat het niet makkelijker maakt.
Het gaat zo, kijken of ik het een beetje aanschouwelijk kan uitleggen. Op de muur tegenover het fornuis hangen rails. Daar kunnen we kaartjes inklemmen met tafelnummers (1-15). Er komen gasten binnen. Wij rennen erop af met een huisgemaakt broodje en olietje, en vragen naar hun dag. Vlak voor we dat doen, hangen we alvast het kaartje bij ‘opstarten’. We nemen de drankjes op en brengen die weg, en verhangen meteen daarna het kaartje naar ‘amuses uitvragen’. We roepen naar de afwasser ‘Kees, amuses naar 5!’ Tijdens het opstarten hebben we namelijk geen tijd om ook nog de amuses te brengen. Kees brengt de amuses naar 5 en vlak voor het brengen, hangt hij het kaartje naar ‘amuses eten’. Als die op zijn, halen we de schattige kleine kommetjes weer van de tafel en hangen het kaartje naar ‘voorgerecht uitvragen’, waarbij we gillen naar de kok ‘Adi, 2 keer voorgerecht, geen bijzonderheden’. Voor de rail schrijven we: 2 p. Als de mensen het voorgerecht hebben, gaan de kaartjes naar ‘voorgerecht eten’.
Kees – de afwasser in dit verhaal – roept naar Adi.
Als het voorgerecht op is, dan verhangen we – mits de borden zijn weggehaald – de kaartjes naar ‘hoofdgerecht uitvragen’, en dan roepen we weer naar Adi (de Belgische kok) ‘Adi, 4 personen hoofdgerecht, 1 vega’ en dan schrijven we ook dat weer op de muur. Soms maken we er groepjes van op verzoek van Adi, 4p, of 6p of wat dan ook. Je snapt het systeem nu: hoofdgerecht op, dessert uitvragen. Als mensen dan klaar zijn met het nagerecht, vraag je of ze nog koffie willen (de blaadjes hangen inmiddels bij ‘amuses eten/dessert eten’, want de rails zijn wel op), en als ze dat gehad hebben, kan het kaartje weg. In de zak. En dan is die tafel volledig afgehandeld. Alleen de afwasser Kees moet er dan nog wat mee.
Ik zie hier mogelijkheden voor op het werk. Alle bedjes de hele tijd verschuiven op een centraal punt, patient opvragen, roepen naar de holding ‘Kirsten: 3 keer infuus, 1 keer links, 1 keer verlengen!’, vervolgens door naar ‘2 keer narcose, 3 keer block, 1 spinaal, 1 keer allergisch voor antibiotica!’.
