Blog

Meestal schrijf ik niet echt over gasten – de overgrote meerderheid is werkelijk helemaal prima en gezellig en wat dies meer zij. Met sommigen heb ik echter geen klik, degenen die wel eens met mij samenwerken of me anderszins wel eens gadeslaan in het contact met andere mensen, zullen dat volmondig kunnen herkennen en beamen. Soms lijkt het alsof we op 2 paralelle sporen rijden en op geen enkele manier elkaar kunnen raken. Dan lukt het even niet. En dan zeg ik iets wat een lege blik oplevert, of juist het omgekeerde: totale verwildering. Gelukkig gaat het meestal goed.

We hebben deze zomer 2 Amerikanen gehad die hier komen om te hiken. Ze wonen zelf in Virginia in de Blue Ridge Mountains – wat me ook heel mooi lijkt – maar dat zijn niet de Alpen. Ze komen elk jaar naar de Alpen om te hiken. De Alpen hebben namelijk een boomgrens waar je boven kan komen. En veel wandelpaden. We’ve been here so many times! Isn’t the landscape amazing? De man spreekt vloeiend Frans vindt hij zelf en wil dat heel graag met ons spreken. Ons Engels is zonder uitzondering beter dan ons Frans, en zelfs ons Frans is nog beter dan dat van de man.

Het zijn echte christelijke boomer Amerikanen die de Lord in hun hart hebben gesloten. Ik heb gelukkig een beschermend amulet tegen hun pogingen een goeie christen van mij te maken, maar Lukas moest er wel aan geloven. ‘Young man, are you a Christian?’ Waarop Lukas uitlegt dat hij weliswaar gedoopt is en zijn eerste communie gedaan heeft, maar dat hij er verder niet meer zo mee bezig is. Maar dat is buiten die mensen gerekend! ‘Young man, you ARE a son of the Lord, if you are baptized, than your body belongs to the Lord’.

Een simpele vraag om het tussengerecht te verkopen tijdens het streekmenu ontaardt in een gesprek van een half uur. Ik kan namelijk heel goed het tussengerecht bij het streekgerechten menu – de zogenaamde kaaskroket/kaasbitterbal – verkopen vind ik zelf, dus zo af en toe is dat dan ook mijn taak. Zoals je begrijpt is het een JA/NEE vraag. Maar zo niet bij die Amerikanen! Ze willen eerst meer uitleg over het streekgerechten menu (antwoord massaal ‘ja’ in de comments als jullie dat ook willen, en dan komt er een post over inclusief foto’s, ook van het tussengerecht). Enfin. Ik vertel wat over het menu. ‘Oh but we know, we always come to the Alps and the Savoie. Too much meat for our liking and we are not big eaters. And there are no vegetables (’there is a salad on the side’, I interject). Too much potatoes, and did I mention that we are not big eaters? And then there is the cream. So much cream. No vegetables. We know! The Alps are amazing, but he food is very dense, don’t you think so?’ Ondertussen kijkt de man in pure aanbidding naar de vrouw, of als de vrouw aan het woord is omgekeerd. Dat je de zaken zo helder, duidelijk en to the point kan uitleggen! Ik heb maar 1 woord hiervoor: MAND!

In de ochtend willen ze ‘2 double espresso’s and can we please have a little bit of steamed milk in a little can on the side. So not just cold milk you know? Is that possible at all?’ En je dan heel indringend aankijken.

Ik denk dat ze heel gelukkig zijn samen.

Afgelopen week, dat hadden jullie in de vorige post al gezien, had ik bezoek (7) van Aafke – vergezeld van Amerikaanse M&M’s, een vooruitgeschoven verjaardagscadeau en andere goodies. Die kwam een week in het hotel logeren en tegelijktertijd ook haar 40e verjaardag vieren. Terwijl ik werkte, ontpopte Aafke zich tot een bergwandelaar pur sang – terwijl ze zichzelf altijd meer als een zwemmer zag in het verleden. Naast het werken was er gelukkig ook tijd om samen dingen te ondernemen.

Tot aan de verjaardag was het weer meer dan OK te noemen. 1 dag van tevoren werd het al iets minder, toen besloten we om naar het zwembad te gaan omdat de voorspellingen dit nog toelieten en omdat de voeten misschien wat minder zin hadden in wandelen, maar het was niet warm genoeg voor een deel van het gezelschap om ook daadwerkelijk te zwemmen. Desalniettemin was het prima toeven aan de rand van het zwembad.

De verjaardagsvoorspellingen waren aan het begin van de week verschrikkelijk, op de verjaardag zelf zou het pas rondom de middag gaan regenen. Tijd genoeg dus om een verjaardagskroegentocht te organiseren. Een beetje vergelijkbaar met een eerdere kroegentocht van mij, maar dan in een iets mildere versie. De auto bij Sevan Devant (waardoor ik lekker naar Lac d’Arvouin kon lopen) en van daar naar de Alpage de Mouet. Daar serveren ze een prima Tarte aux Myrtilles. Door in een rechte streep naar Les Aguilettes, waar we een heerlijke salade voorgeschoteld kregen met een Suze Spritz voor de jarige. De afdaling naar de auto vond plaats in de gietende regen.

In de avond aten we samen in het hotel, waar heel kort bezoek (7bis) langs kwam in de vorm van Erik, die voorbij fietste op weg naar Alpe d’Huez om vanaf daar weer naar huis te fietsen.

De volgende dag zou het nog slechter weer worden, maar in de ochtend was het al met al droog en gingen we even op pad in afwachting van de regen. Allebei naar de waterval via een omwegje, de ene met wat meer hoogtemeters dan de andere en dan samen weer terug. Met het voorspelde slechte weer in het achterhoofd na de middag maar eens naar Thonon – als je een deprimerend stadje wil zien is het daar wel te doen geloof ik, maar het kan ook zo maar zijn dat wij helemaal niet op de juiste plekken zijn geweest. De Decathtlon is wel mooi groot en goed gesorteerd, en de Vieux Campeur is een buitensport winkel om U tegen te zeggen. Toen we terug reden regende het (eindelijk) enorm. Omdat het barbecue was in het hotel, wat bij regenweer transformeert tot een lopend buffet binnen, reden we door naar Chatel om daar lekker uit eten te gaan bij een Italiaan – die toevallig lasagne op het menu had staan.

Vrijdag werd het weer dan nog beter en kozen we voor een heerlijke lunch bij Trebentaz, ieder op ons eigen tempo omhoog. Dat werkte prima, en we troffen elkaar bijna exact bij Trebentaz. De soep serveren ze daar niet enkel met brood, maar ook met 2 flinke blokken kaas ernaast. Een Tarte aux Myrtilles maakt het geheel af. Daarna naar beneden en nog even loungen in de tuin met een kaasplankje en een biertje dan wel een Cola Zero. En toen zat het er helaas weer op.

Terug van weggeweest. Deze week misschien wel de mooiste lange wandeling, gestart in Zwitserland op het plateau van Barme. Een smalle matig onderhouden weg voert je kilometerslang door het bos vanaf Champery naar het plateau. Waar dan wel gewoon een wagen van de Transgourmet staat bij een plaatselijke uitspanning – vroeger dan hij bij ons komt trouwens!

Zoals eerder vermeld had Alke wat op mijn kaart gekalkt, en deze wandeling was geheel aan mijn aandacht ontsnapt. Alke zei: had je wel gezien dat er ook nog een wandeling in Zwitserland op je kaart staat? Op deze kaart is dat onderin en daardoor aan de andere ‘kant’ dan waar wij zitten, en inderdaad, ik had dat nog niet gezien. Alles in aanmerking genomen, ijs en weder dienende, moest dit de wandeling van deze week worden besloten we. Elk padje stond zowaar op de kaart! Niks geen rare dingen. Of niet helemaal niks, want Alke vertelde dat hij bij deze wandeling zijn 9 maanden oude St Bernard had moeten TILLEN. Dus ik had al zo’n vermoeden dat het niet helemaal zonder bijzonderheden zou zijn. De belangrijkste tip voor deze wandeling was ook ‘val niet naar beneden’.

Er werd gewandeld aan de voet van les Dents Blanches. Dat begon onschuldig genoeg met een langzame klim door een brede vallei, om dan plots af te buigen op een smal paadje richting de col de Bostan. Om daar te komen was er een klim van 40% over anderhalve kilometer nodig. 40% is veel. Het was dan ook niet verrassend dat er hier en daar een metalen ketting hing om je omhoog te hijsen. En ik snap ook dat de hond er misschien niet altijd zelf op kon komen, al had ik graag gezien hoe je dat doet met een minstens 60 kg zware hond die je ook moet tillen. Daardoor was het wel een prachtige afwisselende klauterpartij. Eerst over en door rotsformaties, dan omhoog door een puinveld, dan weer een steile grashelling. Met een paar passen kreeg ook meteen geweldige uitzichten, dus dat was echt genieten.

Vanaf de col de Bostan, kon je door naar Tete de Bostan (2400m), waar je ook kon komen vanaf de andere kant, iets wat allerlei groepen wandelaars ook deden. Er was een soort groep met ouderen die naar boven ging, een schooklas in diverse staten van uitputting, met huilende opgemaakte meisjes, jongens die graag willen laten zien hoe snel ze naar boven kunnen met hun eastpak rugzak, een dikkig jongetje die met een ventilator in de weer was. Lager kwam ik nog een groep ouderen tegen, en nog weer lager bij de col de la Golèse was er zelfs een refuge waar men een prima colatje schonk. Van daar moest ik eerst verder naar beneden om vervolgens weer naar een colletje te klimmen – de col de Coux. Aan de voet van de klim was weer een refuge, maar vanwege enorme drukte liet ik die links liggen. De hele vallei wemelde van de mensen, maar als je een beetje de hoogte opzoekt, wordt het weer snel rustiger.

Bij de Col de Coux was er nog de mogelijkheid een topje mee te pikken en een omweg te maken, en Alke zou Alke niet zijn als we dan de kortste weg naar Barme terug zouden nemen. Het pad voerde over een bergkam met aan beide zijden prachtige vergezichten – ik kreeg ook nog uitzicht over mijn pad naar boven van die ochtend. De Dents Blanches zijn ruig en imposant. In de middag kwamen er slechter weer opzetten, wat de bergen een extra randje gaf. Net voor het onweer begon zat ik weer in de auto. Waar ik achter een Zwitser in een 4×4 Cherokee Jeep die niet harder kon dan 25 km per uur naar beneden reed. Die werd op een gegeven moment zenuwachtig van mij, dus die ging na een paar km toch maar aan de kant. Ik ben geen te hardrijder, maar blijkbaar wel een rally rijder, want lekker doorrijden op een bosweg met bochten vind ik heerlijk. Gaan met die banaan en gas op die lolly is mijn devies op die momenten.

Inmiddels is bezoek (7) Aafke gearriveerd, en die is ook naar die vallei getogen om tot dezelfde comclusie te komen.

Dat schijnt een normaal verschijnsel te zijn onder ‘seizoenswerkers’. Ik kan er nu veilig over schrijven want het is nog een ruime 4 weken en dat is duidelijk voorbij het mid season.

We zijn gaandeweg het seizoen wat medewerkers verloren (eentje in de keuken en eentje in de bediening), waardoor het voor de overblijvers een stukje drukker werd. Voor de keuken werd een oplossing gezocht in de persoon van Maxim, een man uit Benin die onder semi-valse voorwendselen door een vrouw naar Frankrijk is gelokt en die nu in een dead-end street vast zit (is dead-end vallei een woord?) en geen kant meer op kan. Niet meer terug naar Benin, maar ook hier heeft hij niet echt een leven (hij schijnt nog nooit in 3,5 jaar uit de vallei geweest te zijn). Zijn leven is werken en nog meer werken – want ook kinderen in Afrika. Hij heeft een fulltime baan bij de Super U in Vinzier en werkt nu 4 dagen per week mee met Adi. Hierdoor is de voertaal in de keuken iets Franser geworden, want Maxim verstaat geen Nederlands, alhoewel hij al wel heel goed ‘jaaaa’ kan zeggen als Adi hem roept, en dat klinkt best grappig in al zijn normaliteit. Hij heeft in het verleden al vaker meegeholpen in de keuken. Het is een secure man in een weinig benijdenswaardige positie alleszins. Adi neemt hem nu wat onder zijn hoede. Hij gaat ermee op pad – naar een all you can eat buiten de vallei!

Voor de bediening is er nog niet zo veel geregeld, de vrouw van Lukas moest wel eens afwassen en Alke doet zelf ook heel veel extra, maar dat is nog geen volledig persoon. De afgelopen weken zat het hotel aardig vol, waardoor de werkdruk opliep tot hoogtes waar een gynecologie/schouder combinatieprogramma’tje in Zevenaar zenuwachtig zou van worden. Dus minder vrije tijd en in hetzelfde tempo een vermindering van het goede humeur. In stilte werd er inwendig gemord, en dus was het tijd voor een teambespreking – het is ook overal hetzelfde. De puntjes op de i zetten, de neuzen dezelfde kant op laten wijzen, wat bemoedigende woorden – deze dip is ook geheel volgens verwachting. En dan mag iedereen bij de rondvraag nog iets zeggen (‘ik vind dat ik te veel moet werken’) en we konden er weer tegenaan. Dat er weer een paar gaten in het rooster vielen – in de positieve zin – samen met een toename van de zonuren, hielp ook goed mee om het algemene welbevinden weer wat op te krikken.

Vandaag kon ik weer op pad, Alke had met veel plezier op mijn kaart gekliederd, met steeds minder gebruik van op de kaart ingetekende paden. Ja, staat niet op de kaart, maar hier loopt wel een paadje hoor. Of wat me ook overkwam, er stond een pad op de kaart, maar dat had niks (meer) met de werkelijkheid van doen.

Het was deze keer niet een hele lange wandeling en ook al niet met overdreven hoogtemeters. Wel op een plek waar ik nooit eerder was. Ik reed een stukje richting het Lac Leman en kon daar omhoog beginnen te lopen naar Pointe d’Autigny. Omdat ik al een stuk naar beneden gereden was, kwam dat neer op een metertje of 1000. Net onder het punt staan 3 kruisen en die zijn een soort toeristische trekpleister, vanzelfsprekend niet via de route die Alke voor mij bedacht had.

Onderweg kwam ik voorbij een berenval – fosse a l’ours uit lang vervlogen tijden. Hiervoor had de gemiddelde toerist weinig belangstelling.

Vervolgens ging het door naar boven, Pointe d’Autigny – het hoog(s)tepunt van de wandeling. De weg daarheen was soort van onbestaande – alleszins op de kaart. Volgens Alke zou het goed te doen moeten zijn, maar ik raakte toch regelmatig van het padje af. Bovendien, als er al een pad was, dan was er weer geen bosbeheer, waardoor het een obstacle run werd op de steile helling. Niet optimaal.

Eenmaal boven, kwam er vanaf de andere kant een duidelijk pad, en daarmee veel wandelaars die zich wilden vergapen aan de 3 kruisen.

Op dat moment was ik heel even klaar met de niet bestaande paden van Alke, en ik koos voor het bemenste pad naar de Chalets d’Autigny. Er kwamen nog genoeg mogelijkheden voor niet- bestaande paden als ik het zo inschatte. Bij de Chalets was het even zoeken naar het juiste pad, dat later zou verdwijnen volgens de kaart, maar uiteindelijk heel goed zichtbaar bleef.

Ook gezien onderweg: kapellekes. Vooral de tweede foto bleek erg nuttig, want daardoor zag ik het padje dat daarnaast in het bos verdween, wat ik anders zeker gemist zou hebben. En inderdaad, er stond een kruis op de kaart waar het pad aftakte. Niet zo goed opgelet van mij dus. Dat pad was trouwens vooral voor wat extra hoogtemeters, want de weg volgen zou me een stuk sneller bij de auto gebracht hebben. Maar ja, niet wandelen is nog sneller natuurlijk.

Ook nog gezien: verwarrende verkeersborden.

De meteobleu (franse weerapp) deed alsof het ging onweren, en als het niet ging onweren zou het volgens meteofrance op zijn minst gaan regenen, maar beide apps zaten er gelukkig voor mij naast.

De titel van deze post had ook bezoek (6) kunnen zijn, want inmiddels is Jascha gearriveerd met man en kind, maar die hebben zich grotendeels alleen vermaakt. Ik heb wel eens het genoegen gehad met Lukas te mogen (mee)lopen.