Blog

Dan is er nog een stuk avondshift over dat tot nu toe volledig onderbelicht is gebleven, en dat is een eerder viezig onderdeel. De bedoeling is dat het properder wordt gaandeweg de avond.

De afwas dus. Het is goed mogelijk dat ik de avondshift doorbreng in de afwas. Dat is een hoekje in de keuken, waar vanzelfsprekend een afwasmachien staat. Eentje voor de borden en het bestek en kleine keukenafwas, en eentje voor de glazen. Er is ook een vieze pompbak, die ik altijd angstvallig probeer proper te houden, maar ik schijn de enige hier te zijn die liever niet met de handen doorheen een soep van etensresten graait. Als ik afwas maak ik regelmatig alle plekken proper waar zich eventueel etensresten kunnen verzamelen, en liefst voor het soep wordt. Er zit namelijk een soort zeef over de afloop, waardoor het water dan ook niet meer wegstroomt als er wat etenresten tegen de zeef plakken. Ik wil ook graag dat de afwas zo proper mogelijk in het afwasmachien terecht komt, want anders gaan de sproeiarmen gewoon vrolijk de eierschillen weer tegen de borden zwieren als je het mij vraagt.

Het is een heerlijk warm afwasmachien, zodat het vrij vlot ook lekker warm wordt voor de afwasser. Adi sluit bovendien ramen en deuren als hij aan het hoofdgerecht begint, omdat dat er netjes moet uitzien, en een garnituurtje van microbreeds (niet te googelen trouwens) waait zo weg. Als je om half 4 begint, dan staat er altijd al wel wat afwas klaar, die zelden voldoet aan mijn ingangseisen betreffende de afwasmachien. Soms heeft iemand heel behulpzaam eea reeds doorheen de machine getrokken, en dan begin ik dus met een vies machien. Ik heb 1 keer de fout gemaakt om dan deze machine te laten leeglopen en weer te vullen met proper water, maar dat was heel niet slim. Dat duurt namelijk best lang, vooral als intussen de ijverige niet-afwassers borden en toebehoren van de gasten naar me toe brengen om in datzelfde afwasmachien te zetten. De berg groeit dan sneller dan ik kan zeggen ‘oei’. Zoals je snapt is het zaak om reeds van in het begin de zaken netjes en proper te houden.

De glazenspoelmachine is ook bijzonder warm, maar daar ben ik toch wel erg over te spreken. Die krijgt de glazen zo proper dat je heel knap moet zijn om de wijnglazen bij het afdrogen alsnog van strepen te voorzien. Ook wel erg warm, dus niet openen met bril. Omdat ik die niet zo vaak open/dicht doe, heb ik er toch minder last van, en dankzij zijn zeer goeie resultaten kan hij zich ook wat meer permitteren. Alleen bij het schoonmaken verbrand je je handen, maar dat is wat mij betreft een kleine prijs voor dit resultaat.

Als de afwas is gedaan, de tafels zijn gedekt, de koelkasten zijn aangevuld, alles schoongeboond is, enzoverder enzovoort, komt de allerleukste klus (sarcasme): het schuren van de vloer. En dat is eigenlijk niet eens zo erg, maar het eindigt ermee dat je het putje in de vloer moet demonteren, en de nog viezere en vettigere etensresten eruit moet vissen, en daarna dat zeefgedeelte van het putje moet afwassen en liters proper water door de overloop moet gooien. En daar trek ik mijn grens, dan trek ik mijn maat M handschoenen aan, want ik weiger dat putje met blote handen aan te raken. Eenmaal terug in Arnhem zal ik elke keer dat ik de handschoentjes aantrek (het zijn namelijk dezelfde!) op het werk, dankbaar zijn dat ik geen vettig putje moet gaan opentrekken.

Het moet niet altijd de Grammont zijn, dacht ik bij mezelf toen ik begon met een tocht uit te stippelen voor de vrije dag van de week. Het moet niet altijd hoger en verder. En het mag gerust gewoon helemaal thuis beginnen. Zonder nood aan een auto. Ik keek een beetje op de kaart, en een cola zero zou er ook wel ingaan onderweg, dus in ieder geval langs bij 1 of andere alpage. Een bergkammetje zou voor mooie uitzichten zorgen, en dit alles niet te overdreven. Ik overleg mijn langere tochten met Alke, zodat hij weet wat ik van plan ben en even kan meedenken of het haalbaar is. Deze keer wist ik wel zeker dat het haalbaar was, want zo intensief was het allemaal niet.

Dat was buiten Alke gerekend. ‘Heb je je kaart bij je?’. ‘Uhm nee, die ligt ’thuis”. ‘Haal maar op, ik zal er even wat op tekenen’. Dat tekenen is wel een gevoelig punt voor mij. Ik heb liefst dat mijn kaarten ongeschonden blijven, en dat weet hij. Waarschijnlijk wil hij daarom zo graag tekenen. ‘Kijk, je begint hier met de vertical naar Pointe Haut Saix, dwars door het bos’ (een vertical voor de niet kenners houdt meestal in dat je 1 km hoogte overbrugt in een zo kort mogelijke afstand – op de plek waar je dan bent. Daar komen niet altijd gebaande paden bij kijken). ‘Dan hier over de kam, en dan kan je afdalen naar Alpage du Mouet voor je Cola’.

‘Daarna ga je weer naar de kam, en loop je over de kam, en over alle topjes – ik check het op strava – door naar Les Aguilettes. Daar kan je dan een Tarte aux Myrtilles eten, en een Cola drinken. Dan pak je even de top van de Linleu mee (tevens het hoogste punt van de wandeling) en dan daal je af via de sunset vertical.’ De sunset vertical, klinkt heel romantisch, is dat alles behalve. Je legt 400 hoogtemeters af in 800 m. Ik moet toegeven dat het wel prachtige plaatjes oplevert, de laagstaande zon boven die top en de silhouetten van de lopers op de top. En het taartje daarna is ook zeker welgekomen. Maar je snapt, dat is niet gewoon steil naar beneden. Bij dat pad staat ook: ‘Heel gevaarlijk! Ongezekerd! Blijf weg!’ Of iets van gelijkaardige strekking. Als ik nog eens de moed verzameld heb om die route te lopen zal ik een foto maken.

Ik kwam uit bij Lac d’Arvoin – vanwaar ik stilaan naar huis dacht terug te keren, maar Alke had nog een leuk rondje in Zwitserland in petto. Met een ‘retesteile klim, waarschijnlijk ga je daar huilen en mij vervloeken’. Na de klim verdween het pad in het niets, en moest ik op zoek naar een pad dat me weer naar een col zou voeren en daarna kon ik stilaan denken over huiswaarts keren. Gehuild heb ik niet op de retesteile klim. Wel mijn eigen onoplettendheid vervloekt toen ik op een gegeven moment het pad kwijt raakte en er niet beter op vond dan me te laten zakken tegen een boom om de situatie te overdenken vanuit een stabiele positie, en vervolgstappen te verzinnen.

‘Al met al een tocht voor watjes’, was de conclusie van Alke nadat hij zelfvoldaan mijn kaart had ingetekend en een kringel rondom de pleisterplaatsen had gezet.

1 keer raden wie zich op het hoogtepunt van de weeranomalie bevindt.

De oplettende lezer – dan wel de 4e bezoekersgolf – zal even twijfelen aan zichzelf, en denken, ik heb iets gemist. Dat is geheel niet het geval. De schrijver dezes heeft iets gemist, en dat is tijd. Bezoek (4) was Anne, Myra en Laura. Die hebben zichzelf regelmatig zonder mij moeten redden vanwege het eerder genoemde tijdsgebrek. We hebben ook nog bezoek (4bis) gehad, want Rimke en Michel zijn mee komen eten met bezoek (4) en komen loungen in de tuin.

Dit hoofdstukje bezoek is de passage van Nina en Sylvan, die na hun vakantie in Italie via La Chapelle naar huis rijden. Toevallig viel mijn vrije avond samen met hun aankomst en kon ik als volleerde gast met hen dineren. Ze hebben wel een beetje pech met het weer. Het is koud en ook behoorlijk nat. We maken er nochtans het beste van en ik sleur ze mee de berg op en af. Ze hebben de wandeling die bezoek (4) zonder mij gedaan heeft, met mij gedaan. Toen we eenmaal in Zwitserland waren, ging het zowel met de route als met het weer snel bergaf af, zodat we uiteindelijk nat en koud aankwamen in de Alpage de Mouet voor de lunch. Daar werden we nog bijna geweigerd, want niet gereserveerd en regen dus iedereen wil binnen. Wat ons niet verteld was, was dat er een optreden was gepland van een plaatselijke mini brassband. Heerlijk! In een kleine alpage klinkt dat voldoende luid. Ze speelden op een zeer wisselend niveau. Yesterday van de Beatles werd zodanig verkracht dat we niets anders wilden dan het pand verlaten, Theme from the Pink Panther was dan weer bijzonder goed met weinig wanklanken. Er was geen peil op te trekken. Tijdens het avondeten kon Nina als collega-serveuse mijn kwaliteiten in de bediening beoordelen. En toen waren ze ook al weer weg.

De Salle de Télé is ongetwijfeld de meest gezellige kamer van het hotel. Ik zal de foto’s voor zich laten spreken.