Bergen in Overvloed

Blog

  • Steenbokken tocht

    Er was me op het hart gedrukt rustig aan te doen, er moest immers ook gewerkt worden, dus voor de eerste dag had ik een ietwat saaie tocht zonder al te veel hoogtepunten en -meters verzonnen maar dat was buiten Alke gerekend, die vond dat dat wel beter kon. Bovendien waren er veel steenbokken te spotten, naast magnifieke uitzichten, dus wij dan maar naar Les Crabettes – een terras dat ze alvast aan het openen waren voor als we terug kwamen. Maar eerst: bergop, naar de col de Floray! En dan: een beetje bergaf naar een meertje, en dan weer bergop naar de Col de Bise, met heel veel steenbokken. Bij de Col de Bise konden eventueel de terugtocht aanvaarden, maar we konden ook verder over de graat lopen en later weer naar beneden. Op dat moment zagen we dat helemaal zitten, dus door dan maar. De zon brak ook weer door en tegen dat we weer beneden waren, konden we op het inmiddels geopende terras in de zon een heerlijke cola zero drinken en sommige mensen aten er een kaasje erbij. Morgen aan het werk!

    Onderweg spelen met de drone (er moet absoluut nog geoefend worden).

    17

  • Onderweg en aangekomen

    Deze prinses wordt vervoerd naar diens zomerverblijf in de Alpen. Thuis in alle vroegte opgehaald door Aafke die meteen de fietsen op de auto takelde. Krantje lezen, thee drinken, ontbijt wordt geserveerd, aardbeien erbij, kaasje, sojamelk. Onderweg alvast de setlist van de From Zero World Tour van Linkin Park luisteren, podcast van Aaf en Lies, de Lesbische Liga, en Van Roosmalen en Groenteman nog een keer op herhaling over de draaischijf van het Nederlandse vrouwenvoetbalteam, dan bananenbal en een poeier, en je weet nooit wie er tegen de bal loopt. Kortom, je bent er zo. Enfin in Basel dan, want eenmaal in Zwitserland is er een stuk snelweg door niemandsland, waar het altijd bijzonder druk is met stapvoets rijden met allemaal Zwitsers waarvan je je afvraagt waar ze heen gaan op deze prachtige zomerse dag bij 28 graden. Er is daar namelijk niks, geen mooie steden, dorpjes noch hoge bergen. En toch staan we daar. Waarschijnlijk allemaal onderweg naar iets beters. We rijden over de Europese waterscheiding tussen de Rijn en de Donau en dalen af naar het meer van Geneve, en dan werpen we een eerste blik op Les Dents du Midi, een mooie collectie bergtoppen die vaak het uitzicht zal bepalen.

    Na een kopje thee in de hoteltuin, installatie in mijn appartement voor de zomer en wat boodschappen bij de grote Intermarché vlakbij was het tijd voor pizza, samen met de kok, de koksmaat en zijn moeder, en wat bijzonder actieve (slechts 12 uur hardgelopen en 4800 hoogtemeters gemaakt) vrienden van Alke, alweer in de grote tuin. Het eten werd verlevendigd met een reddingsactie op de berg tegenover het hotel, waarschijnlijk iemand naar beneden gevallen ofzo, zei Alke heel casual. En dan kijk, die helicopter kan daar niet landen, maar dan vliegt hij zo met zijn neus tegen de berg, en dan moeten de reddingswerkers er via het landingsgestel uit. Tuurlijk, heel vanzelfsprekend.

    10

  • Voorbereidingen (1)

    Voor een mens weggeraakt zijn er op diverse niveaus voorbereidingen te treffen. Zo wil ik natuurlijk graag mooie plaatjes schieten en dus moet er een drone mee. Die was reeds lange tijd in mijn bezit, maar nog niet uit zijn verpakking geweest. Ik kan moeilijk boven op een berg staan en een plaatje willen schieten om dan te ontdekken dat ik niet eens de aan knop kan vinden. Ondanks dat er veel wind was (wie zet hem een keer uit!), ben ik met Kris en Mollie op pad gegaan naar de bekende plaatselijke Ruinense bezienswaardigheid de Zaandplatte. De drone was niet verrukt van de wind – net als Kris – maar hij wilde dan toch desgewenst opstijgen, een foto maken, een video maken, een persoon volgen, en uiteindelijk weer landen op een geschikte plek.

    default

    Ik heb ook een lijstje in evernote ter voorbereiding van het pakken en dat ziet er als volgt uit:

    Kortom, met die voorbereidingen zit het wel goed.

    1

  • Tandarts

    ‘We laten de hoektanden staan’, zei de tandarts, terwijl hij met zijn blauwbeschoeide handen in mijn mond grabbelde. Toen hij zich even later omdraaide zei ik dat ik daar wel blij om was. Hij draaide zich weer om en keek me niet begrijpend aan. Ik glimlachte vriendelijk. Hij bleef een beetje ongemakkelijk kijken. Ik voeg eraan toe ‘Ik stel het wel op prijs, dat je ze laat staan’. Toen viel het kwartje.

    Hij zei, ja we zeggen soms dingen professioneel die heel normaal klinken voor ons (de tandartsassistente en hijzelf), en dan staan we er niet bij stil hoe dat overkomt op de patient. Nu vraag ik me wel af met welke zinnen ik mensen totaal onbedoeld de stuipen op het lijf jaag. Al zeg ik meestal niet dat ik de tanden laat staan, en als ik dat wel zeg te zullen doen – want ineens bedenk ik me dat ik af ten toe wel beloof te proberen – dan is dat zuiver geruststellend bedoeld, want dan ben ik ook echt van plan de tanden te laten staan.

    4

  • ABBA (1)

    Mensen die me kennen, weten dat ik een streepje ABBA op zijn tijd zeker kan waarderen. Wat ik een stuk minder kan waarderen is het nummer ‘I have a dream’, dat me vanochtend overviel terwijl ik argeloos langs de dijk naar het werk fietste. Een kinderkoor inzetten om een bijzonder matig BZN-achtig nummer te verbeteren, maakt mijn afkeer van het nummer niet minder. Slechts weinig nummers verbeteren van kinderstemmetjes (nee Pink, je dochter inzetten helpt ook niet!), en dit nummer kan me, afhankelijk van mijn geestelijke toestand, tot razernij drijven.

    Tips voor nummers die WEL verbeteren van kinderstemmen zijn welkom in de commentaren.

    2