Tag: Foto
-
Taart, cola en de ANWB
Vandaag tussen het werken door weer op pad met Aafke en de hondjes. Een wandeling door het grensgebied van Frankrijk en Zwitserland, over brede paden en smalle paadjes, naar boven en naar beneden en dan nog een keer. En met een taartje bij een hooggelegen terras – Alpage du Mouet. De taart is er vers, zelfgemaakt en overvloedig groot. Met de iets langere versie om er te komen welverdiend.
Taart en Cola Zero en bergen 
Koe 
Chatel Alke wandelt er elke week ook heen met de ANWB stellen. Deze week zijn er best oude mensen bij, Kees is 89 en wandelt mee. Hij is met 3 vrouwen op stap: zijn vrouw, een schoonzus en een zus. Hij is de oudste van het stel met zijn 89. Ze wandelen heel dapper rond, maar ze komen soms ook half verwilderd en doodmoe terug van een wandeling naar de waterval in de buurt. Die is niet ver weg, ook niet heel veel hoogtemeters, maar wel echt een heel steil stukje dat behoorlijk wat behendigheid vraagt. Ik was graag een vlieg geweest bij die activiteit om eea te aanschouwen. De ANWB stellen vinden de wandeling naar de lunch ook behoorlijk uitdagend, maar ze doen het maar wel. Er overkomt ze ook vanalles, want ze gebruiken het liefst een tomtom. Die is niet meer helemaal gloednieuw en die stuurt de stellen dan soms het figuurlijke bos in, of naar een locatie die helemaal niet (meer) bestaat. Ze willen dan liever geen google maps gebruiken want dat kost internet. En dus zijn ze soms ietwat teleurgesteld over hun dag bij het avondeten. De liften zijn ook nog niet allemaal open – het seizoen is nog niet helemaal losgebarsten – en de liften die wel open zijn, gaan niet naar leuke hutjes. Desalniettemin genieten ze volop van de bergen en het heerlijke eten. En de wijnproeverij die Alke elke zondag organiseert.
Zwitserland -
Bezoek (1)
Ik blijk hier al weer 2 weken te zijn, en er is niet half zo veel geschreven als ik me had voorgenomen. Ik ben hier natuurlijk ook om van de natuur te genieten en een beetje te bewegen enzo, en dan blijft er ineens weinig tijd over, terwijl er wel vanalles gebeurt.
Er zijn nieuwe mensen gekomen afgelopen zaterdag (alweer veel ANWB) en ik heb mijn eerste ‘bezoek’. Aafke en de hondjes zijn neergestreken in een bed and breakfast in de buurt. Vanochtend zijn we een mooie wandeling gaan maken vanaf Sevan Devant (ja dat zeg ik graag, dat bekt lekker – er is ook nog een Sevan Derriere, waar we tijdens het wandelen gepasseerd zijn). Ik had mijn drone mee, waar de hondjes niet helemaal van gecharmeerd waren, want dat maakte wat herrie. Billie wilde het ding het liefst uit de lucht plukken.
Er moet nog heel wat geoefend worden om eea in goede banen te leiden met de drone, je kan zelf tijdens het filmpje afleiden aan mijn gezicht wat ik allemaal dacht over de capriolen van de drone.
Lac d’Arvoin 
Col de Sevan En boven in de berghut was er ook Cola Zero!
Maar nu is het gedaan met lachen en moet ik weer aan het werk, bovendien gaat het toch regenen dus het maakt niets uit.
-
Het gaat beginnen
Vandaag zijn de laatste puntjes op de i gezet, de tuin staat gemeubileerd klaar om gasten te ontvangen, de eetzaal is gedweild en alvast ingedekt. We hebben vanavond een echt menu gegeten om te oefenen, samen met de schoonmaaksters: versgebakken broodje met dille-olie, amuses, soepje, hoofdgerecht met huisgemaakte frietjes (mmmm), en daarna losgeslagen taart met rabarbercompote en aardbeien en bloedsinaasappelschuim. Interessant weetje: dat schuim is niet alleen fancy, maar zorgt er tevens voor dat de aroma’s van de bloedsinaasappel beter tot hun recht komen in je mond. De kok Adi zit vol met interessante keukenfeitjes, daar ga je zeker nog meer over horen.
Gisteren mochten we (=Kees en Iris en ik – het bediendend personeel) mee op verkenning met Rens en Kevin, die hier volgende week een trailrunweek organiseren. Die mensen rennen de gekste paden fluks bergop. Bergaf hebben ze niet eens een pad nodig, dat kost alleen maar tijd immers. Iemand moest in de achterhoede lopen, en dat leek me echt iets voor mij. We deden een prachtige tocht rond Mont Ouzon, en ergens tijdens die tocht, liepen we ook nog even naar de top. Dat was niet zonder risico, want er hingen kettingen voor het laatste stuk, maar die werden net die dag opnieuw vastgekit dan wel vervangen. Er was een man die de hele tijd met spullen heen en weer liep van zijn auto naar de top, ‘blijf van die kettingen af!’ (vrije vertaling). Die kettingen kwamen anders wel goed van pas, maar op je kont geraak je ook een berg af.
Omdat ik vanmiddag dan vrij was, dacht ik maar eens te gaan fietsen, een colletje in de buurt beklimmen leek me geen slecht idee. Het kan niet altijd bergop lopen zijn, zegt mijn knie. Het colletje in kwestie bleek echter gesloten te zijn vanwege wegwerkzaamheden, dus ben ik uitgeweken naar de minder hoge Pas de Morgins, op de grens met Zwitserland. Aldaar kwam ik een tanige oudere dame tegen die zowat tegen de 70 liep en die een hele uitleg tegen me begon. Ze was bijzonder sportief en had vandaag een rustdag van haar training voor de ironman, over het meer van Geneve zwemmen (kilometer of 10 open water), een ultratrail van 70 km, wat deed ze eigenlijk niet? Zo’n rustdag was verschrikkelijk zei ze, dus dan ging ze maar wandelen. In de Alpen wonen was trouwens evengoed verschrikkelijk, want ze kon nooit eens vlak trainen voor haar marathons en fietsactiviteiten. Ze ging dan ook vaak op de tacx. Ik mocht maar blij zijn (hollandaise?) dat ik in een vlak land woonde en wat goed dat ik zelf trapte en niet electrisch fietste.
-
Steenbokken tocht
Er was me op het hart gedrukt rustig aan te doen, er moest immers ook gewerkt worden, dus voor de eerste dag had ik een ietwat saaie tocht zonder al te veel hoogtepunten en -meters verzonnen maar dat was buiten Alke gerekend, die vond dat dat wel beter kon. Bovendien waren er veel steenbokken te spotten, naast magnifieke uitzichten, dus wij dan maar naar Les Crabettes – een terras dat ze alvast aan het openen waren voor als we terug kwamen. Maar eerst: bergop, naar de col de Floray! En dan: een beetje bergaf naar een meertje, en dan weer bergop naar de Col de Bise, met heel veel steenbokken. Bij de Col de Bise konden eventueel de terugtocht aanvaarden, maar we konden ook verder over de graat lopen en later weer naar beneden. Op dat moment zagen we dat helemaal zitten, dus door dan maar. De zon brak ook weer door en tegen dat we weer beneden waren, konden we op het inmiddels geopende terras in de zon een heerlijke cola zero drinken en sommige mensen aten er een kaasje erbij. Morgen aan het werk!
Onderweg spelen met de drone (er moet absoluut nog geoefend worden).