Wat ik nooit eerder deed, was een zonsopgang boven op een berg gadeslaan. Op een gegeven moment in je leven denk je ‘no time like the present’ en ook ‘let’s go’ en dan sta je om 5 uur naast je bed, thee te zetten en je hoofdlamp te monteren. Dit was een bijzonder kort proces. Verstandig als ik was, liep ik niet naar Lac d’Arvouin, maar reed ik mezelf persoonlijk omhoog naar de parking van Sevan Devant. Om iets voor half 6 liep ik door een donker bos met mijn Decathlon hoofdlamp. Vanaf daar was het een kleine 500 meter stijgen naar de top van Linleu, waar ik de zon zou zien opkomen. Halverweg, bijna op de col, zag ik de einder al rood kleuren en ik vreesde aan de late kant te zijn.
Een half uur voor het daadwerkelijke evenement stond ik al op de top, en toen begon het wachten. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om thee te drinken, en heel veel foto’s te maken van de mij omringende bergen. Het was best frisjes ondanks de droge kleren die ik mee had. Mijn drone mocht ook een beetje vliegen, maar die was niet verrukt van de condities. Hij was de hele tijd aan het klagen dat hij te hoog was – ja we staan op een berg, maar je bent nog vlakbij het pad dus verman jezelf. En hij vond het ook te veel wind. Daar wilde ik dan nog wel enigszins in meegaan – ik weet hoe sommige mensen zijn met wind (jullie weten wie jullie zijn!) en bovendien waren mijn handen inmiddels te koud om de drone nog effectief te besturen, dus ik liet het erbij zitten.
En toen was het zover. De eerste stralen kwamen van achter gindse bergen, de Mont Blanc lag al een beetje te zonnebaden, en eindelijk daar was ie toch, de zon.
Toen was het nog maar 7 uur en de hele dag lag omzeggens nog voor me, dus wat doet een mens dan? Verder wandelen natuurlijk, Zwitserland indalen en vervolgens weer uitklimmen, en terug naar de parking. En dan heb je er tegen 10 uur zomaar een hele dag op zitten, en alweer een hele mooie tocht achter de rug. Wat best handig is als je daarna nog moet werken.
Laat een antwoord achter aan Martin Reactie annuleren